Κοιτούσα την ημερομηνία στο άνω δεξιά μέρος της οθόνης τις προάλλες και κάτι με έτρωγε. ‘Εμοιαζε οικεία, αλλά δε μπορούσα να θυμηθώ επακριβώς το γιατί. Τελικά σε μια στιγμή αναλαμπής ανάμεσα στους αδιάκοπους ήχους κομπρεσέρ από τη διπλανή του δωματίου μου οικοδομή και τους απειλητικούς καπνούς από κουζίνας μεριά λόγω του καμμένου κοτόπουλου της συγκατοίκου από τη χώρα-μπότα, το βρίσκω. Είναι των Τριών Ιεραρχών βρε κουτό. Αρχίδια βέβαια, γιατί αναφέρομαι στην 31η Ιανουαρίου οπότε έκανα λάθος, αφενός όμως ποτέ δεν θα καταφέρω να μάθω να θυμάμαι τις γιορτές που δε συνοδεύονται από σεβαστή ποσότητα κρέατος και μπύρας/ κρασιού (βλ. 15Αύγουστο, Χριστούγεννα, Ανάσταση), αφετέρου δεν έχει και μεγάλη σημασία πλέον γιατί είναι μια ημερομηνία άχρηστη από τη στιγμή που θα διαβείς οριστικά την εξώπορτα του δευτεροβάθμιου εκπαιδευτικού ιδρύματος που σε μύησε στο κάπνισμα τουαλέτας.
Κάπου εκεί, με μια δόση νοσταλγίας αλλά και άρνησης παραδοχής του ότι μια τέτοια αντίδραση ορίζεται πια ως καθυστερημένη (με την πολλαπλή έννοια της λέξεως), είπα να επιχειρήσω να συντάξω μια λίστα με τις μικρές χαρές της ζωής που παύουν να έχουν σημασία με τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας ενός υγιούς ηλίθιου παιδιού. Προσοχή, παιδιού, ουχί κοριτσιού. Παρακαλώ πολύ σχόλια τύπου “με τι ασχολείσαι αργόσχολε”, “αντί να δουλεύεις παιδιαρίζεις” ή “get a(n) (adult) life” κρίνονται μη αποδεκτά και όποιος τα κάνει να του καεί η κούτα που έχει φυλαγμένα τα G.I. JOE, το subbuteo και τα playmobil (οκ, δεν υπάρχει τέτοιος). Όπως επίσης παρακαλείστε να συμπληρώσετε τον -σίγουρα λειψό- κατάλογο για να αρχίσει να κινείται και πάλι τίποτα εδώ μέσα γιατί πολύ το κρατήσαμε το πλάνο “συγγραφέας μπλοκαρισμένος στη σκέψη του/ μέσα από καπνούς τσιγάρου και αμέτρητες γόπες/ κρατώντας ένα μισοάδειο χαμηλό ποτήρι γουίσκι/ δίπλα από τον γεμάτο τσαλακωμένα χαρτιά γραφομηχανής κάδο του γραφείου του. Άντε να μη φέρω τα στρατά και πω στον Πανόπτη να πατήσει ένα κουμπάκι (σ.σ. προσπαθώ να καταλήξω αν είναι σοβαρότερη η προ 1,5 μήνα απειλή του να φτιάξει καφέ) ή στο LEgend να μετρήσει τις φέτες του τοστ του ψυγείου μας.
Η σειρά χωρισμένη σε Δημοτικό και Λύκειο, επιμέρους τυχαία και κατά περιπτώσεις υποκειμενική.
ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΜΟΝΟΜΕΝΑ. ΟΤΑΝ Η ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΝΑΜΗ... ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΝΥΜΠΟΡΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΥΜΑΤΟΘΡΑΥΣΤΙΚΟ... ΤΟΤΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΕΙΣ ΠΩΣ ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ...
Και πάνω που είχαν αρχίσει να μου λείπουν τα Massive Multiplayer Online Role Playing Games (MMORPG όπως wow diablo και άλλα χρονοκαταστροφικά διαβολοκατασκευάσματα) ξεκίνησα ακόμα ένα. Θα εκπλαγείτε με το πόσες ομοιότητες υπάρχουν μεταξύ αυτών και του ελληνικού(και όχι μόνο) στρατού. Για αρχή όλα είναι στη φαντασία σου, μιας και δέν θα υπάρξει ποτέ κάποιος "εχθρός" για να πολεμήσεις στη σκοπιά, αλλα και να εμφανιστεί κάποια στιγμή, τα "μέτρα ασφαλείας" θα εξασφαλίσουν την ασφαλή προσβασή του στα ενδότερα του στρατοπέδου. Long story short, είμαστε διακοσμητικοί και μή παραγωγικοί, ενώ θεωρείται ότι κάνουμε κάτι βαρυσήμαντο.
Θυμάμαι στο wow να παίρνω εντολές και συμβουλές για τον πόλεμο ενάντια στον κακό αρχηγό απο κάποιους "ανώτερους". Τυπάκια που απλά είχαν κάψει το χρόνο τους πιό πολυ απο κάποιους άλλους και φοράγαν γαλόνια για να τα βλέπουν οι υπόλοιποι newbάδες. Και γαμάγανε και δέρνανε... μόνο εντος Azeroth (ο φανταστικός κόσμος που λαμβάνει χώρα ο φανταστικός πόλεμος). Deja Vu?
Σαν να μήν έφταναν όλα, έχουν επινοήσει και κωδικούς επικοινωνίας, έτσι ώστε το απλό μυαλό να μήν μπορεί να καταλάβει τί ενοούν όταν λένε Alpha, Bravo etc, (Ενοούν το γράμμα Α,Β... αλλα please μήν διαρεύσει).
Πάνω σε αυτό πατήσαν και οι newbάδες και επινόησαν μία στρατιωτική αργκό, έτσι ώστε όταν συζητάν για το στρατό μπροστά σε τρίτους, να τους δημιουργούν την αίσθηση ότι μιλάνε για κάτι σοβαρό και ουσιώδες... λέξεις όπως φίδι(τεμπέλης), κουΣου (και σήμερα πχ. 48 και σήμερα), καμπάνα(ποινή), λελές(παλιός), γερμανικό (σκοπιά 02:00-04:00), υπάρχουν μόνο και μόνο για εξιτάρουν τη φαντασία των εκτός στρατου ατόμων. -Μαλάκα ήταν το κωλόψαρο γερμανικό και φίδιαζε και μπουκάρει ο αξυπ για έφοδο και τον καμπανιάζει το μαλάκα. Λές και ήταν κανένας 10 κουΣου και θα τον άφηνε το νέοπα.......
Και συνεχίζοντας αγαπητοί μου νέοπες, το στρατόπεδο χωρίζεται σε 3 κομμάτια. Βουνό (φυλάκιο με λίγα άτομα), θάλασσα(ή αλλιώς μέριμνα, κλασσικό στρατόπεδο με πολλά κηφισιωτόπαιδα), Βάση (Καππανδρίτι, ελάχιστα άτομα επιλεγμένα με προσοχή και φροντίδα. Γιωτόμπαλα σιτιστές και γραφιάδες, ετοιμοι να υπερασπιστούν την πατρίδα, μέχρι τελευταίας ρανίδος του πορτοφολιού του μπαμπά τους)
Παραθέτω μερικές photo απο το φυλάκιο, τη μέρα που έβγαλε ήλιο, για να σας παρουσιάσω το αστείο της υπόθεσης. Όπως πολύ καλά φρόντισε ο ταλαιπωρημένος χορωδός Legend (τα σχόλια δικά σας) να ενημερώσει όλο τον κόσμο για το πόσο βύσμα μπορεί να είμαι,στη μέριμνα συναναστρέφομαι με όλη την κηφισιά και τα βόρεια προάστεια. Φανταστείτε ότι πρώτη φορά, με διόρθωσαν και μου είπαν ότι μένω στο Ίλιον και όχι στα Λιόσια. Ο συγκεκριμένος τυπάκος, έφαγε στο δικό του πλαστικό πιατάκι περιγράφοντας το πόσες αποικίες βακτηρίων έχουν οι δίσκοι. Στο τέλος άφησε το πιατάκι του στο τραπέζι περιμένοντας την αντίστοιχη "κυρία Γιάννα" να έρθει και να του το μαζέψει. Το απόγευμα πήρε έξοδο, έδωσε 30 euro σε ταξί και πήγε να χέσει στα Flocafe...
Οι συγκεκριμένοι "ταλαίπωροι φαντάροι" λοιπόν, είναι υποχρεωμένοι να έρθουν τουλάχιστον 2-3 φορές για υπηρεσία (σκοπιές) στο φυλάκιο που βλέπετε και να κάνουν παρέα σε αυτούς που εθελοντικά πήγαν μόνιμα εκεί για να αποφύγουν την γκρίνια των πρώτων... Με το που πατήσουν το γυμνό απο πέδιλο του σκί πόδι τους επάνω στο χιόνι ,παίρνουν ύφος ετοιμοθάνατου, και αμέσως ξεκινάνε το φίδιασμα. Σε περίπτωση εισερχόμενης αγγαρείας φοράνε το μανδύα του Harry Potter και εξαφανίζονται με ένα κινητό στο χέρι. Εννοείται ότι προτιμάν να πεθάνουν δια λιθοβολισμού παρά να κάνουν μπάνιο για να φύγει η σως μουστάρδας απο το μαλλί. Η ειρωνία είναι ότι με το που κατέβουν στη μέριμνα, εξιστορούν το πόσο δύσκολα και ζόρικα είναι επάνω και πόσα @@ θές για να κάνεις ότι κάναν αυτοί.Εννοείται ότι εκάναν τις πιο πολλές και πιό δύσκολες υπηρεσίες και αγγαρείες. Ο λόγος που δέν ξανανεβαίνουν άγνωστος.
Ευτυχώς υπάρχουν και οι τυπάρες (Βλ. "Δεν έχουν καρδιά κυριε...") και περνάει ο χρόνος με λίγο χιούμορ.
Ούτε εγώ ξέρω πόσο καιρό έχω να ανεβάσω κάτι. Αλλά νομίζω ότι κάτι βρήκα.
Καλώς η κακώς, μάλλον καλώς, η πατρίδα με έχρισε μάχιμο ή μαχίμι κατά τη γνωστή διάλεκτο. Επίσης, παρόλες τις επικλίσεις της Μαίρης να με φέρει στο Πεντάγωνο η μοίρα και επιλογή μου με ξέβρασε στην γνώριμη Κομοτηνή. Αναφέρομαι σε αυτά γιατί μεταξύ των 'πιστών και φιλότιμων' στρατιωτών που έχουν για ρολόι το θαλαμοφύλακα και λιώνουν στις σκοπιές ξεχασμένοι σαν τσουβάλια με κράνη και ξιφολόγχες αναπτύσσεται ένα υποχθόνιο μίσος για τους Γιωτάδες ή Γιωτόμπαλα και για τους Ευνοημένους ή Βύσματα (στο στρατόπεδο του Μέγα Πανόπτη που είναι όλοι βύσματα δεν θα παρατηρείται τέτοιο πρόβλημα - κωλόβυσμα αν πέρνεις εταπ στη Ριτσώνα δεν σου ξαναμιλάω). Όλες οι κατηγορίες περιέχουν φοβερές προσωπικότητες αλλά κατα τη γνώμη μου οι καλύτεροι είναι οι Γιωτάδες. Αυτοί εφευρίσκουν ένα πρόβλημα για να μην κάνουν υπηρεσίες αλλά το θέμα είναι ότι το παρουσιάζουν τραγικό και πείθονται ότι όντως έχουν πρόβλημα. Πχ δεν φοράω κράνος γιατί με πιάνει ίλιγγος (ντόινγκ), έκανα εγχείρηση στα μάτια (να μην σου τύχει φίλε) - δεν έχω όπλο αλλά παίζω μπάσκετ σε όμάδα, ο χειμωνιάτικος καιρός μου προκαλεί ψυχοπλάκωμα επειδή έχω πολύποδα και δεν κάνω σκοπιά, τρώω τα νύχια μου και έχω υπερβολικό ένζυμο νυχίνης κλπ.
Με καμπουριασμένη πλάτη από τις μέρες που σέρνω θα σας πω για την παρέλαση κάποιων προσωπικοτήτων που βρέθηκαν μπροστά μου ως τώρα στο στράτευμα. Top 3.
1. Μα****ης - Το Φάντασμα
Ύψος: 1.60
Βάρος: 55 Κg
Ελεύθερος από τα πάντα. Επιληπτικός, υποχόνδριος, τραυλός με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Κινείται μεταξύ θαλάμου και μπάνιων. Πλένεται και ξυρίζεται όλη μέρα σε απόσταση 5 cm από τον καθρεύτη. Κανείς δεν ξέρει γιατί υπηρετεί. Όλοι περιμένουν να βγει μια νύχτα με το ξυράφι και να πέρνει λαιμούς με απίστευτη ταχύτητα και μεθοδικότητα από όλους όσους κοιμούνται. Υπ'όψιν ότι απαντάει και μιλάει κατ'επιλογήν μία στις 10 φορές. Εννοείται ότι τρώει μόνος.
2. Ακ***ος - Ο Παλιός Ελληνάρας
Ύψος: 1.70
Βάρος: 120 Κg
Ελέυθερος όπλου, υπηρεσιών, φυλακίων. Ο τύπος δεν παίζεται. χαχα. Παίζει κλαρίνο, γαμάει τραβέλια, έχει πάρει 3 αναβολές και επιτέλους απολύεται. Το "Έλα που 'σαι" είναι η φράση που χρησιμοποιεί κάθε φορά πριν μιλήσει. Η γκομενά του δουλεύει σε μπαρ στριπτιτζάδικου και την αποκαλεί καριόλα. Ιστορικές ατάκες το ''κόψε, θα σε χύσω με το γάλα'' στο ΚΨΜ ένα πρωί που έπινε γάλα και τον πειράζανε. Μυθομανής. Κάθε φορά η ίδια ιστορία τελειώνει αλλιώς. Παίζει εκατομύρια σε παπατζήδες στο Θησείο. Βρομάει. Έκανε σχέση με μια πουτάνα στην Κομοτηνή. Ο πατέρας του ζει μόνο από το καζίνο και οδηγεί Μερκεντέ όπως και ο ίδιος. Ιστορική η συνομιλία του με υπάλληλο του ΟΣΕ για να κλείσει εισιτήριο επιστροφής όπου τον ρώταγε διάφορα ο υπάλληλος και ο Ακ***ος απαντούσε "απολύομαι, θα έχω μπλε ταυτότητα καταλάβατε;" μέχρι που ο άλλος του το έκλεισε. Σκίστηκε λελε.
3. Τε***ρης - Ο Large
Ύψος: 1.70
Βάρος: 80 Κg
Ελεύθερος όπλου, υπηρεσιών. Ο χαρακτηρισμός Large είναι κατηγορία στο στρατό και πρέπει να παλέψεις για να τον αποκτήσεις. Ο συγκεκριμένος αρχικά είχε όπλο αλλά πήγε να πυροβολήσει έναν Υπολοχαγό στη σκοπιά και του το πήραν. Πέφτει συνεχώς από το πάνω κρεβάτι που δεν εγκαταλείπει. Η μούρη του είναι σκισμένη και μελανιασμένη συνέχεια. Δεν καταλαβαίνεις τι λέει γιατί είναι από τα βάθη των Τρικάλων. Ήρθε εξωτερική έφοδος (οι παλιοί γνωρίζουν) και τους ρώταγε αν είναι εξωτερική. Δεν άφηνε τον Ταξίαρχο να μπεί για επιθεώρηση γιατί δεν είχε ταυτότητα. Ήταν στα αρτοποιεία και έβαζε κορδόνια και βίδες στα ψωμιά για να γελάει. Ξέρει όλα τα φανταροτράγουδα και πάντα κοιμάται στη σκοπιά.
Υπάρχουν πολλοί αλλά βαριέμαι να σας τους περιγράψω όλους. Ένας έχει ψύχωση με μία γάτα. Την ψάχνει συνέχεια, την έχει στον ώμο σαν παπαγάλο και κοιμόταν μαζί της μέχρι που κατουρήσε το σακίδιου του διπλανού. Ένας ΕΠΟΠ Star που βγαίνει ζούλα και φέρνει κονιάκ από το νεκροταφείο δίπλα. Η ΕΠΟΠ Κατερίνα - η μουνάρα που είναι παντρεμένη με μπάτσο και της την πέφτω. Ο πρεζάκιας κολλητός μου - σειρά μου που έχει πάει σε ραντεβού με γκόμενα με γλάστρα με φίκο, ο τρελός Large κψμιτζής, ο χούλιγκαν, ο τούρκος, ο μποξέρ που δεν μιλάει σε κανέναν, και πολλοί άλλοι.
Όσο για μένα τα λέμε από κοντά στα μπαρ της Πόλης.
Λίγες ώρες απέμειναν πριν το μεγάλο ντέρμπι(22:00)ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης στο «Καμπ Νου».Δέκα από τους λόγους που το ισπανικό «classico» θεωρείται το κορυφαίο ντέρμπι του πλανήτη.
1) -Ρομάριο (Μπαρτσελόνα – Ρεάλ Μαδρίτης, 1994)
Ο Ρομάριο έκανε το ντέρμπι με τη Ρεάλ το 1994 να μοιάζει εύκολο παιχνίδι για την ομάδα του χάρη στο χατ-τρικ που πέτυχε. Η Μπαρτσελόνα σημείωσε συνολικά 5 τέρματα με τον βραζιλιάνο να πετυχαίνει το πρώτο του γκολ στο παιχνίδι με μια πανέξυπνη προσποίηση που δύσκολα θα ξεχάσει ο αμυντικός της Ρεάλ.
Ο Ρομπέρτο Κάρλος ήταν σίγουρα ένα από τους καλύτερους παίκτες που έχουν περάσει από τη θέση του αριστερού μπακ στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Βραζιλιάνος φημιζόταν για το πολύ δυνατό αριστερό του πόδι. Το 2000 με ένα «κεραυνό» από τα 35 μέτρα πέτυχε ένα από τα ωραιότερα γκολ που έχουν σημειωθεί στα παιχνίδια ανάμεσα στις δύο ομάδες.
3) -Μαραντόνα (Ρεάλ Μαδρίτης - Μπαρτσελόνα, 1984)
Ο Μαραντόνα μπορεί να μην είχε τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του στα τρία χρόνια που έμεινε στη Μπαρτσελόνα. Παρ’ όλα αυτά το γκολ που πέτυχε στο «clasico» του 1984 στο Μπερναμπέου έχει μείνει στην ιστορία τόσο για την κούρσα του αργεντινού σταρ(50μ.) όσο και για την τρίπλα του στον τερματοφύλακα αλλά κ στον αμυντικό της Ρεάλ.
Αν ρωτήσεις κάποιον για μεγάλους παίκτες που έχουν πάρει μέρος στο «clasico» λίγοι θα σου πουν τον Αραγόν. Ο Ισπανός πέτυχε ένα πανέμορφο γκολ με μια περίτεχνη λόμπα από τα 50μέτρα στη νίκη των Μαδριλένων με 4-1 στο Μπερναμπέου.Αξίζει να σημειωθεί ότι το γκολ του Αραγόν με αντίπαλο τη Μπαρτσελόνα ήταν το μοναδικό του με τη πρώτη ομάδα της Ρεάλ.
Το 2002 οι μισητοί αντίπαλοι της Ισπανίας συναντήθηκαν στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Ζινεντίν Ζιντάν με ένα καλά υπολογισμένο σκαφτό σουτ πέρασε τη μπάλα πάνω από τον Μπονάνο και πάγωσε την Καταλονία.
Στον επαναληπτικό αγώνα των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ, η Βασίλισσα σημείωσε ακόμα ένα υπέροχο γκολ, αυτή τη φορά με το μεγάλο της σκόρερ, Ραούλ. Ο Ισπανός «άσος» ύστερα από κλέψιμο της μπάλας έξω από τη μεγάλη περιοχή με ένα άπιαστο σουτ έστειλε τη μπάλα στο «παραθυράκι» του Μπονάνο.
Ο Γιόχαν Κρόιφ αγαπήθηκε όσο λίγοι παίκτες από τον κόσμο της Μπαρτσελόνα. Η αξία αλλά και η προσφορά του Ολλανδού επιθετικού ήταν αναμφισβήτητη. Ο Κρόιφ οδήγησε τη Μπαρτσελόνα στο πρώτο πρωτάθλημά της από το 1960 τη σεζόν 1973/74. Την ίδια σεζόν η Καταλανοί διέλυσαν τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου ,5-0, με τον Ολλανδό να πετυχαίνει το ομορφότερο τέρμα του αγώνα αδειάζοντας 3 αντίπαλους αμυντικούς.
«Αντιστροφή θέσεων» έκαναν Ροναλντίνιο και Τσάβι το 2004 στο «Μπερναμπέου». Ο Βραζιλιάνος «άσος» της Μπάρτσα κάνοντας μία μαγική πάσα στη πλάτη της άμυνας των Μαδριλένων έβγαλε τον Ισπανό μέσο σε θέση βολής ο οποίος πέρασε τη μπάλα πάνω από τον Κασίγιας χωρίς να το αφήσει το παραμικρό περιθώριο αντίδρασης.
Χάρη στην τρομερή τεχνική του ο Ροναλντίνιο πέρασε τρεις παίκτες της Ρεάλ και με ένα σουτ στη κλειστή γωνία του Κασίγιας ολοκλήρωσε μία εξαιρετική προσπάθεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο «Ρόνι» ανάγκασε ολόκληρο το γήπεδο να τον χειροκροτήσει με την ενέργειά του.
Ένα παίκτης που μάλλον στη Μαδρίτη έχουν ξεχάσει ότι πέρασε από τη Ρεάλ, ο Ζούλιο Μπαπτίστα, ύστερα από ένα εξαιρετικό συνδυασμό με το Ρούντ Φαν Νιστελρόι βρέθηκε σε θέση τετ-α-τετ και εκτέλεσε τον Βαλντές.
