Δεν έχω χρόνο μάτια μου

Η αλήθεια είναι πως δεν τα πήγαινε καλά με τον χρόνο. Για εκείνον, το ρολόι ποτέ δε σχημάτιζε έναν τέλειο κύκλο. Ο δείκτης προχωρούσε, έκανε δυο βήματα, τρία, έπειτα σταματούσε και το επόμενο δευτερόλεπτο τον έβρισκε μίλια μπροστά. Είχαν περάσει πεντάλεπτα, δεκάλεπτα, ώρες. Ποτέ δεν κατάλαβε πού χάνονταν όλες εκείνες οι στιγμές. Μπλέκονταν με μνήμες του παρελθόντος, με επιθυμίες του μέλλοντος που έμοιαζαν χειροπιαστές μα ποτέ δεν θα έρχονταν, γίνονταν ένα με το παρόν και όλες μαζί κατέληγαν σε ένα άχρονο αδιέξοδο. Και ο ίδιος στάσιμος. Έχοντας κάνει βήματα πίσω.

Και κάπου εκεί, δίχως να το καταλάβει, η κλεψύδρα έδειχνε τριανταπέντε. Ανοιγόκλεισε πολλές φορές τα μάτια, τόσες που ισοδυναμούν με μήνες, ώσπου να διαπιστώσει αν το νούμερο αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα. Κι όταν πια επαληθεύτηκε και έπρεπε να το αντιμετωπίσει, έκανε το λάθος να κοιτάξει πίσω. Η μετέωρη αλληλουχία των στιγμών τον είχαν οδηγήσει σε ένα μέρος αποκομμένο από το στεριανό τώρα των γύρω του. Βρισκόταν σε ένα νησί ερημικό, απογυμνωμένος από τα χρόνια πάθη του και αναζητώντας εμμονικά τα καινούρια. Έψαχνε κάποια που να συμβαδίζουν με την ηλικία του. Ήθελε να γίνει αποδεκτός. Δεν τα κατάφερε κι έτσι κατέφυγε στα καθιερωμένα τέτοια. Οι πρώτες γουλιές έφεραν την αμφισβήτηση. Οι δεύτερες την απογοήτευση. Οι επόμενες χάιδεψαν με συγκατάβαση τις ενστάσεις και συνέχισε να γράφει.

Μα οι λέξεις δεν έβγαιναν. Λεξικά περνούσαν από μπροστά του, σκόρπια λήμματα που αδυνατούσαν να σχηματίσουν προτάσεις. Τόμοι σκέψεων πετούσαν στο δωμάτιο μα δεν κατακάθονταν στο χαρτί για να ενεργοποιήσουν την κάθαρση. Μια φράση μόνο επαναλαμβανόταν στο μυαλό του. Μια μελωδία που η θεά Τύχη είχε ακουμπήσει στα αυτιά του κάποια στιγμή μέσα στη μέρα.

Δεν έχω χρόνο μάτια μου, δεν έχω χρόνο…

Για να σου κάνω νούμερα και να πουλήσω κέφι,

θέλω βροχή τα κέρματα να πέφτουνε στο ντέφι.

Έκλεισα τα περάσματα κι άμα σε παίρνει πέρνα,

μόνο αγάπες μη ζητάς, σε ένα τραγούδι κόλλησα σα γέρικη λατέρνα.

Δεν έχω χρόνο μάτια μου... δεν έχω χρόνο.

Μην ψάχνεις μες στα μάτια μου μια φλόγα να χορεύει,

το πάθος μου το έχασα και κάπου αλητεύει.

Δεν έχω χρόνο μάτια μου να ψάχνω για ελπίδες,

το πιο πολύ το έζησα,

τώρα μου μένουν τα μικρά

δυο τελευταίες αχτίδες.

     Αρχή προλόγου συνέχεια


Εδώ ο ουρανός είναι μπλε
Μπλε γαλάζιος
Με χρώμα
Τα σύννεφα σύννεφα
και το πάθος έρωτας
Ο φόβος αληθινός
Όχι όπως εκείνη η περίεργη ώρα που διασχίζεις την υπόγεια διάβαση
Εδώ θα φοβηθείς
Για πρώτη φορά δεν προσποιούμαι
Δεν χρειάζεται
Είμαι 30 και κάτι
Γέρασα
Και η ζωή μου στο 0 ξεκινάει και πάλι
Αυτό που πίστευα δεν υπάρχει
κι αυτό που βρήκα μοιάζει με τ' όνειρο μου
Αυτή η γαμημένη μυρωδιά
Η δική σου
Η δική μας
Εδώ την ξαναμύρισα
Για πρώτη φορά
Αυτό το άρωμα που σου ανακατεύει
τις πεταλούδες στο στομάχι
και τρυπάει τ αυτιά σου
σαν αποκάλυψη άνοιξης
Αυτό το γαμημένο άρωμα του Μπουένος Αίρες
Αυτή η μίξη νεραντζιάς, mate, Αιγύπτου και ψημένου κρέατος
Δεν την ξεχνάς ποτέ σου 

Συνέχεια επιλόγου. Αρχή προλόγου.

Το ψιτ της μπύρας μάλλον. Μες στο φθινοπωρινό μεσημέρι.
Αυτό μάλλον με οδήγησε εδώ πίσω. Να ψάχνω στα σκονισμένα ράφια του ηλεκτρονικού αυτού μπαρ.
Γέλασα, ξαναγέλασα. Μετά χαμογέλασα με μερικά μετεφηβικά ξεσπάσματα αισθημάτων. Ένα ήρεμο χαμόγελο. Γεμάτο σιγουριά.
Θυμήθηκα εκείνες τις μέρες της απολύτου συγχύσεως.
Τώρα γαλήνη?
Τώρα και πάλι σύγχηση.
Απλά ελεγχόμενη. Ίσως και αδιάφορη. Μια κουρελέ προσέγγιση ως προς τη ζωή και τη ροή της.
Ελπίζω ο καθένας μας να είναι εκεί που θέλει. Ή στο δρόμο τουλάχιστον.
Το άρθρο δεν έχει σκοπό, ούτε νόημα.
Είναι μια αντίδραση, στον παραλίγο επίλογο.
Εξ' άλλου είναι αδύνατο και μόνο λόγω του ονόματος μας να επέλθει το τέλος.
Εκτός κι αν όλοι σταματήσατε να τραγουδάτε.
 Καβούρια μου, ακονίστε τις δαγκάνες σας. Μια χελώνα θέλουμε.

 

 Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ 

Φευγαλέα μορφή
σύμπαντος παράλληλου
εστίν ποίησην
καθηλοτικοτέρα του πραγματικού
στον τάφο αυτό
7 χρόνων γράφει
πεθάναμε κι αναστήσαμε κόσμους ολόσπαρτους
Γραφόμενοι απώντες
και απουσιάζοντες
διακοπάς και τελείας
αποσιοπώντας την σιωπή μας
ένα βαρύ γλυκό και ένα καρέλια
πρωινό στου κυρ Γιάννη
κοσμόντας δάφνες
μια εφηβεία απαστράπτουσα ψέμματα
και ένα συκώτι κατεστραμμένο
ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝ ΑΚΟΜΗ
μουσική ταινίας
δικιάς μου
δικής μου
δίκης μου


Το ρολόι χτυπάει ανάποδα
ώρες πολλές
απομείναμ(Ν)ε
υπομείναμ(Ν)ε
Τζακ Λόντον
στο ταξίδι μας
και θάλασσα κολυμπήσαμε
άνευ


τα του καίσαρος τω καίσαρι
στην κοινωνία του θεάματος
στο κοινωνικό συμβόλαιο
στο συμβάν
που
Πατέρες μας έκανε

Παιδί μου
σε μένα
μη μοιάσεις

και οι γραμμές λιγοστεύουν
σε κάθε τετράστοιχο

Πόσο θα μ άρεσε
ο τελευταίος άθρωπος
να μνημονεύει το δικό μου όνομα
Οδυσσέα

Στον μικρό μου επίλογο
λησμονώ τους ανθρώπους μου
τους φίλους μου
τα αδέρφια
και γονείς που δεν έζησα
έρωτες δεν θυμάμαι πια
Παντρεύτηκα
και θα φωνάζω εγώ από τα μπαλκόνια για ησυχία
τον μεσημεριανό μου ύπνο Χόρχε να απολαύσω

                                                    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


 Η πόλη που ακόμα κάνουν καριέρα ο Χρήστος Δάντης ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου οι Iron Maiden και ο Coverdale. Όπου υπάρχει γκαζόζα και όχι μερίδα γύρος. Όπου με -1 ή και -3 βαθμούς Κελσίου και υγρασία που αγγίζει ή και ξεπερνά τα επίπεδα των highlands και των νορβηγικών φιόρδ μαζί οι μπουγατσοπολίτες της κάθονται κουκουλωμένοι έξω στα καφέ της παραλίας και οι 35- πίνουν freddo esspresso (είχαν και στο χωριό τους) και οι 35+ κι όμως είναι αλήθεια ΦΡΑΠΟΓΑΛΟ. Η πόλη που το διπλοπαρκάρισμα είναι επιταγή( σκεφτείτε την Σταδίου δεξιά παρκαρισμένα και αριστερά διπλοπαρκασισμένα) έχουν καταργηθεί οι λωρίδες το κίτρινο φανάρι ούτε για αστείο και το κόκκινο και το στοπ βρίσκονται στα επίπεδα Αιγύπτου.
Η πόλη που για να είμαστε ακριβοδίκαιοι αισθητικά έχει πολύ ωραία μαγαζιά και με πολύ ενημερωμένες κάβες σε sigle malt και special ρούμι τα οποία βέβαια όπως προαναφέραμε παίζουν scorpions ή παντελίδη στην καλύτερη The Cranberries. Όπου σε ένα , σε οποιοδήποτε άλλο μέρος θα το λέγαμε μπαρ με live- εδώ δεν ξέρω,  όμορφο λοιπόν μαγαζί με live συναντάς τύπο αλα Ζουράρη με κόκκινο κασκόλ ξεχασμένου αριστερού του Ρήγα και στρογγυλά γυαλιά να χορεύει ζεμπέκικο ιμιτασιόν Μητροπάνο και στο τέρμα σε ένα τραπέζι ένας άλλος 50αρης με φούτερ- κουκούλα ΠΑΟΚ να κάνει παραγγελιά τον "ΚΟΥΡΣΑΡΟ".
Εθνικό φαγητό ο πατσάς και αξιοθέατο ο Πύργος του ΟΤΕ. Ομολογουμένως ωραίες γυναίκες αλλά τις λες και βίζιτες καθώς ψάχνονται μόνο με κλαρινομπουζουκόγαμπρους.
Στο καζίνο πιο πολλοί ΡΟΜΑ και από το Ζεφύρι και τον Ασπρόπυργο.

Και όλα γίνονται

ΧΑΛΑΡΑ!

Ωχ 3 ΛΑλαΛΑ

Προς αποφυγή κενών μνήμης. ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2013.

ΓΑΜΟΣ.
ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ.
ΜΑΡΚΟΣ - ΕΛΕΝΗ.
ΛΑΘΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ.
ΤΖΑΝΕΤΤΟ ΘΥΜΗΣΟΥ.

ΑΝΑΠΑΥΣΙΣ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΕΥΦΟΡΙΑ

ΑΠΑΡΑΜΙΛΛΟ ΣΤΥΛ

ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.

ΠΑΡΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΣΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ "ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ".

Το χαμόγελο της Τζοκόντα-μηχανικού

Είσαι αναγνωρισμένος προπονητής στη χώρα όπου εργάζεσαι και κατά γενική ομολογία συμπαθής στην πλειονότητα του κόσμου.

Θεωρείσαι δικαίως ένας από τους πλέον επιτυχημένους στη θέση σου, πιθανότατα ο δεύτερος καλύτερος που έχει περάσει ποτέ (με ενστάσεις που φτάνουν μέχρι και την πρωτιά).

Έχεις οδηγήσει την Εθνική ομάδα μιας επιεικώς μέτριας ποδοσφαιρικά χώρας στην τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, το οποίο μάλιστα διεξάγεται στη χώρα όπου το ποδόσφαιρο είναι εξίσου σημαντικό όσο το οξυγόνο.

Κοινώς, έχεις βάλει στη βαλίτσα τα καλά σου και ετοιμάζεσαι να πάρεις μέρος σε μια από τις μεγαλύτερες γιορτές του πλανήτη (καθότι επαγγελματίας στο χώρο).

Και μια μέρα μετά την ανακοίνωση της αποστολής, λίγες εβδομάδες πριν μια συγκυρία κατά την οποία το χειρότερο σενάριο σε βρίσκει αποκλεισμένο μεν, αλλά με χαβανέζικο πουκάμισο και κοκτέιλ στην Κόπα Καμπάνα, εσύ αποθανατίζεσαι σε συνέντευξη σου έτσι:

Be good, mom is watching.

Βάλτο να παίζει και διάβαζε. Θα σου κάνει καλό



     Πάλι άργησες να πέσεις στο κρεββάτι ή, ακόμα χειρότερα, σηκώθηκες για να κάνεις τσιγάρο μέσα στα χαράματα. Μέτρα λίγο τις φορές που το έκανες, μέτρα τις φορές που σκέφτηκες "πάλι ρε?". Αυτό μόνο ρε μαλάκα, μέτρα. Τράβα πέσε. Και άσε τα ζώα να τραβάνε τα βυζιά τους, λες και θα αλλάξουν ποτέ μυαλά.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Ο συνοδοιπόρος της νύχτας μας στη Πάτρα.

Το κλασσικό εορταστικό άρθρο.

Η άκρη αυτή της πεδιάδας που χαϊδευόταν πάνω στον λόφο που έχτιζαν τα σκουπίδια του πολιτισμού λουζόταν απο τον Δεκεμβριανό ήλιο. Απο πουθενά δεν έρχονταν τα χριστούγεννα. Μόνο σκέφτηκε τους φίλους του κάτω απο το μεγάλο δέντρο μια Καθαρά Δευτέρα να τρώνε λαγάνα και να πετάνε χαρταετό. Κοίταξε απο τον κεντρικό του καθρέφτη και είδε τον μαύρο καπνό να ανεβαίνει σε ευθεία. Ακριβώς μπροστά απο αυτό που άλλοι λένε φαβέλλα, άλλοι παραγκούπολη. Ο δρόμος μπροστά ήταν λουκούμι για το τερατώδες τζίπ που άλλοτε οδηγούσε μέσα σε μακρυνά βουνά και δάση. Ο ήλιος τον τύφλωσε.
Η ανηφόρα γεμάτη βράχια.Συνέχισε όμως με εκείνο το πείσμα που μόνο οι ηλίθιοι ή οι πολλοί τολμηροί κατέχουν. Ο συνοδηγός του, ένας πρώην διευθυντής εργοστασίου πίσω στη Σοβιετική Ένωση, σταυροκοπήθηκε όταν πέρασαν ένα απο εκείνα τα τενεκεδένια εκκλησάκια που υποδεικνύουν τον τόπο θανάτου ή σωτηρίας κάποιου καλού Χριστιανού.
-Λες να το βρούμε;
-Ιιιι,ποιος ξιέρει μπλιατ.
Ησυχία πάλι. Η βενζίνη τελείωνε. Και ο δρόμος που ακολουθούσαν. Σε λίγο έφτασαν στο διάσελο και η Αθήνα πρόβαλλε μες στην ασφάλεια του παγωμένου πρωινού. Που όλοι κάθονται λόγω αργιών και πίνουν αχνιστό καφέ κοντά σε κάποιο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ή τουλάχιστον έτσι ήταν κάποτε.
Ξανακοίταξε απο τον κεντρικό καθρέφτη. Πόσο καλά είχε κρυφτεί η ασχήμια. Τα παγερά και μουντά κτήρια. Τα νυσταγμένα πρωινά αυτών που τώρα εφορμούσαν στα εμπορικά κέντρα. Οι Ρομά που κάποιοι νομίζουν  πως όλοι είναι εγγόνια του Παϊτέρη. Οι Έλληνες επιχειρηματίες, γελάει ο όρος. Η γριά πουτάνα που διαλέγει πελάτες ανάλογα με την καμπίνα της νταλίκας που οδηγεί. Οι μετανάστες, νόμιμοι και παράνομοι. Τα σκοτωμένα σκυλιά που φούσκωναν στις άκρες των δρόμων. Οι γκομενίτσες που ζούσαν τη ζωή μιας ντίβας οδηγώντας το χιλιαράκι τους, ανάμεσα απο πλήθος αρρενωπών μαστόρων, για να πάνε να σηκώνουν τηλέφωνα σε κάποιο βρωμιάρικο γραφείο. Κι αυτός.
Τί καλά που έκρυβε τη μισή ζωή του εδώ. Αυτός που ήταν μια φωνή στην άλλη άκρη ενός ακουστικού. Που στεκόταν στις ουρές της τράπεζας για λίγο, μέχρι ο διευθυντής να τον πάρει κατ' ιδίαν στο γραφείο για να "μην περιμένετε Κύριε όρθιος". Αυτός που έβλεπε το λαό να προσπαθεί να αποτινάξει τη ρετσινιά των υπερχρεωμένων νοικοκυριών απο πάνω του πληρώνοντας δόσεις των 15 ευρώ. Έριχνε τις τρείς δεσμίδες στην εσωτερική τσέπη του και έπαιρνε καφέ γελώντας σαν σταρ του σινεμά στην πιτσιρίκα Ρωσοπόντια που φορούσε πάντα την μαύρη ποδιά.
Έφτασαν στο παλιό νταμάρι.Δεν είχε νόημα να πάνε πιο πέρα για αυτό που έψαχναν. Κοιτάχτηκαν.
Το τηλέφωνο θα χτυπούσε σε λίγο για να φέρει την είδηση της ανεύρεσης απο κάποιον Γιώργο, που πέτυχαν κάτω απο εκείνο το δέντρο. Μόνο που δεν ήταν φίλος του, έγινε για μια ώρα. Ούτε πετούσε χαρταετό ενώ η κοπέλα του καθόταν πάνω σε κάποιο καρώ τραπεζομάντηλο ανοίγωντας κονσέρβες με σαρακοστιανά.
Ίσως δεν έπρεπε να κάνει αναστροφή και να πάει να το παραλάβει. Ούτε να κατηφορίσει πρός την πόλη. Μόνο να συνέχιζε εκείνον τον χωματόδρομο. Ίσως ήταν και η τελευταία ευκαιρία για τον συνοδηγό του. Κι αν τελείωνε η βενζίνη; Θα περπατούσε μέχρι να ξεκουραστεί. Μέχρι να έφτανε σε κάποιο ξέφωτο. Ή σε ένα μικρό χωριό. Ή κάποια άλλη πόλη. Που όλοι οι κάτοικοι θα είχαν φτάσει με τον ίδιο τρόπο. Παρακινημένοι απο την βαρεμάρα της καθημερινότητας που δέχτηκαν για λίγο να ζήσουν.


Εναλλακτικά.
http://www.youtube.com/watch?v=_b8LL81VPJ8

Τζανέττο, καλά Χριστούγεννα.

Το θέμα δεν είναι τα ίδια τα χαλάσματα.

Αλλά το τί ήταν εκεί.

Και μια ελπίδα.

Πως δεν θα ξεχάσεις ποτέ τί ήταν εκεί.

Χτίζοντας τα γκρεμίσματα του αύριο.

Merry Xmas!

Ο καιρός έξω είναι τρομακτικός.
Αλλά η φωτιά τόσο απολαυστική.
Κι αφού δεν έχουμε μέρος να πάμε,
ας χιονίζει,ας χιονίζει,ας χιονίζει.

Δεν παρουσιάζονται σημάδια βελτίωσης.
Και έχω αγοράσει μερικό καλαμπόκι για σκάσιμο.
Τα φώτα είναι χαμηλωμένα,
 ας χιονίζει,ας χιονίζει,ας χιονίζει.

Όταν τελικώς φιληθούμε για καληνύχτα.
Πόσο θα σιχαίνομαι να βγω έξω στην θύελλα.
Αλλά εαν θα με κρατήσεις σφιχτά αγκαλιά,
καθ'οδόν για την οικία θα είμαι ζεστός.

H φωτιά αργά πεθαίνει.
Και, αγαπητή μου, ακόμη αποχαιρετιόμαστε.
Αλλά όσο με αγαπάς τόσο,
ας χιονίζει,ας χιονίζει,ας χιονίζει.

Βουκολική Επαναφορά

Λίγο πριν το μεσσηνιακό λάδι κατακτήσει εξ ολοκλήρου τον κόσμο, τα Koorelia μπαίνουν στα άδυτα του εκκολαπτόμενου κολοσσού και σας μεταφέρουν σπάνιο φωτογραφικό υλικό από καθημερινές στιγμές του πρόσφατου, ένδοξου παρελθόντος.
Ένα πρώιμο χριστουγεννιάτικο δώρο για να μαθαίνουν όλοι πως βγαίνει το λάδι, που ήταν κρίμα να μένει σκονισμένο στο αρχείο ενός (πολύ) σκληρού δίσκου.

The birth of the venture capital.

Ο Ιλία, το παιδί του στάβλου, σταματά τον αέρα.

Ο Ιλία, κόβοντας ξύλα. Συνήθως το κάνει χωρίς πριόνι.

Ο Γιούρι, φεουδάρχης, επιβλέπει τον Ιλία και κόβει ξύλα με τα μάτια.

Agro-modeling.

Αγναντεύοντας το φέουδο.

The Scarecrow.

Ο Μαθιός, αγρότης-συγγραφέας, σε ώρα περισυλλογής λίγο πριν την ολοκλήρωση του τελευταίου του best-seller "Τίγρης και Δάκος". 

Η μανταρινιά του γείτονα, λίγο πριν ξεμείνει από μανταρίνια.

Αφεντικό και δούλος χαϊδεύουν τις ελιές. Ο Μαθιός προφυλάσσει τα χέρια του για τη γραφομηχανή.

Η Καρ-ελιά, δημοφιλές δέντρο της περιοχής που έχει θρέψει γενιές και γενιές.

Ραβδίζοντας την Καρελιά.

Ο Ιλία με το μαγικό ραβδί του ρίχνει τις ελιές, την ώρα που ντόπιες μαγείρισες απολαμβάνουν τη μοναδική μέρα τους εκτός σπιτιού. 

Αποκαμωμένος από την κούραση της παρακολούθησης, ο Μαθιός ξαποσταίνει.

"Ω, μια ελιά!"

Περιμένοντας τις ελιές να πέσουν.

Bonus Υλικό: Απόσπασμα από τον θρυλικό τελικό στα 50μ. τσουβαλοδρομίας για τους 26ους Αγρολυμπιακούς Αγώνες.

ps: Δε χρειάζεται να επισημάνω να πατάτε επάνω στις φωτογραφίες...

Δις ιζ τρολλλινκ.

https://www.youtube.com/watch?v=GQUtcbQHtXE&feature=youtube_gdata_player

It was there all along...

Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού
Κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι
Στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή
Και με το αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί.

Μυρωδιές διαφορετικές και κουραστικές,

 αποτυπωμένες στα κιτρινισμένα σου δάχτυλα.

Μου πρόσφερες χαλίκια να πατώ.

Κι εγώ τα είδα.

Μα δεν μίλησα ποτέ για δρόμο στρωμένο από διαμάντια.

Ο πόνος είναι ίδιος, απλά προστίθεται μια ψευδαίσθηση.

Κι ανύπαρκτη ευθύνη.

Το ίδιο μονοπάτι βλέπω κι ακολουθώ.

Το Ιδανικό θα ήταν να μπορούσα να σε σηκώσω και να αιωρηθούμε ακολουθώντας το.

Μα κι αν καταφέρω να αποκτήσω τη μεταφυσική αυτή ικανότητα,

ο χρόνος ορίζει το τέλος κι απειλεί.

Ας πάμε λοιπόν πηδώντας προς τα εκεί.

Και κάθε τριπλάσιο διάστημα που θα διανύουμε

Ας ξέρουμε πως ο πόνος θα είναι μεγαλύτερος,

Καθώς η φύση εκδικείται.

Μόνο πάμε, όλοι εκεί θέλουν να πάνε.

Ας αλλάξουμε τον τρόπο.

Αδιαφορώντας.

Για  το πέτρωμα.

Cavo γάλλο in vivo.

Το Κανονικό

“Γράφε μόνο όταν ξέρεις πώς συνεχίζεται η ιστορία. Θυμήσου πως μπορούν να γραφτούν υπέροχα μυθιστορήματα με λέξεις των είκοσι δολαρίων, αλλά αυτό που αξίζει είναι να μπορείς να τα γράψεις με λέξεις των είκοσι σεντς. ... Μια ράβδωση λιγότερη δεν αλλάζει το δέρμα της τίγρης, αλλά μια λέξη παραπάνω σκοτώνει οποιαδήποτε ιστορία. Η θλίψη γιατρεύεται στα μπαρ˙ ποτέ στη λογοτεχνία”.

Δε χρειάζομαι ασφαλές στατιστικό δείγμα για να καταλάβω ότι ήρθε. Το κατάλαβες από την πρώτη στιγμή, από τον τόνο της φωνής της. Τις προηγούμενες φορές σου είχε χτυπήσει την πόρτα για να σου συστηθεί και να παίξει μαζί σου. Να σε μετρήσει. Τώρα, πιο δυνατή, ήρθε να σε βουλιάξει μαζί της. 

Keep your friends close and your enemies closer. Ναι, αλλά τι γίνεται όταν ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι το κρεβάτι σου τη νύχτα. Από πιτσιρικάς έλεγα πως εκείνη που θέλω δίπλα μου είναι εκείνη που θα με κάνει να κοιμάμαι ήρεμος τα βράδια. Πλέον καταλαβαίνω πως απλά έλεγα μαλακίες για να πείσω τον εαυτό μου πως ξεχώριζα. Δε σου φταίει κανείς αδερφέ αν εσύ κουβαλάς παθογένειες ενός προεφηβικού κόμπλεξ. Και το μαύρο της νύχτας, που σε μεταχειρίζεται περιπαιχτικά ως ένα ανήμερο και ενστικτώδες τριχωτό πλάσμα όπως αφήνεσαι να είσαι, εύκολα θα σκεπάζει τα βράδια σου. 

Το θέμα είναι πως τώρα σου έκλεψε και τη μέρα. Άμεσα, (ακόμη πιο) εύκολα και ανέξοδα. Η παράθεση οιασδήποτε λεπτομέρειας και η όποια προσπάθεια ανάλυσης κρίνεται άκρως περιττή, ως απλά κάποιες παραπάνω άσπρες κηλίδες στο μαύρο φόντο του παρηκμασμένου και ναρκισσιστικού αυτού blog. 

Πάντα μου λέγατε πως αργώ. Η αλήθεια είναι πως έχω μια στρεβλή αίσθηση για το χρόνο που περνά και μαζί για τις επακόλουθες καταστάσεις και εξελίξεις αυτού του περάσματος. Τις αφουγκράζομαι στους δικούς μου, ακατανόητους για πολλούς, ρυθμούς και όσο κι αν γίνονται κτήμα μου, ο άλλος μάλλον δεν το συνειδητοποιεί. Κι εκεί επέρχεται η αποδόμηση όλων των κλισέ, όπως αυτό των γλυκών ελαττωμάτων που προσφέρουν το αλατοπίπερο σε μια σχέση, του χρόνου που γιατρεύει, του “συμβαίνουν αυτά”, του έρωτα που με έρωτα περνάει, του άνδρα που πρέπει να-κυνηγάει-να-διεκδικεί-και-να-δίνει-χώρο, της αβάσταχτης ελαφρότητας του είμαι. Ένας μαλάκας είμαι. 

Και μάλιστα ένας μαλάκας που κατάφερε να αντικαταστήσει ολοκληρωτικά το στομάχι του με έναν κόμπο. Έπειτα από διάφορες εθελούσιες, τραβηγμένες, άκαρπες και πάντα ανούσιες προσπάθειες, κατόρθωσες να σου εγκατασταθεί από μόνος του. Πολλά μπράβο. Σε ξεπέζεψε ευγενικά από το μονόκερο που καβαλούσες καλπάζοντας προς την ικανοποίηση που προσφέρει η ματαιοδοξία μιας ψεύτικης και ελεγχόμενης αυτοκαταστροφής και την έκανες να σε οδηγήσει άθελα της στην πραγματική τέτοια. 

Κε Χέμινγουεϊ: φυλάω αυτό το απόφθεγμα σας από πιτσιρικάς, έχοντας υποσχεθεί στον εαυτό μου να το κάνω οδηγό όταν έρθει η ώρα να γράψω το θρυλούμενο μυθιστόρημα που μου επιφυλάσσει το δήθεν ταλέντο μου. Σε μια απεγνωσμένη και συνειδητά λανθασμένη προσπάθεια να διασώσω κάτι για κάποια αποφάσισα να αποδομήσω με τη σειρά μου αυτό το δικό σας “πολύτιμο” κάτι που κάποτε είχα διαβάσει, παραβαίνοντας προκλητικά όλες τις πτυχές του. 

Όχι, δεν ξέρω τη συνέχεια της ιστορίας. Δεν ξέρω καν αν αυτή είναι δική μου ιστορία. Τη συνέχεια μπορεί να τη γράψει ο χρόνος, ο οποίος ουδέποτε ήταν σύμμαχος μου. Ποιος ξέρει, μπορεί κιόλας να την αφηγηθεί με φθηνότερες λέξεις. Εγώ φοράω τα γυαλισμένα λουστρίνια μου όταν κάθομαι στο πληκτρολόγιο και ξοδεύω σπάταλα τις ακριβές δικές μου τραυματίζοντας την ιστορία μου. Δεν την σκοτώνω όμως. 

Κε Χέμινγουεϊ, δεν προσπαθώ να γιατρέψω τη θλίψη μου μέσα από πρόχειρα υποκατάστατα της λογοτεχνίας. Γράφω μήπως και κάνω τους δείκτες του ρολογιού να κυλήσουν. Μάθετε όμως πως υπάρχει η φορά εκείνη που η θλίψη έρχεται απρόσκλητη και αποφασισμένη και τότε ούτε το αλκοόλ μπορεί να επιτελέσει το σκοπό του. 

Ναι, es la falta de amor la que llena los bares. Όμως, φιλαράκο μου, τα βαρεθήκαμε πια τα μπαρ. 

Κε Χέμινγουεϊ, είστε μαλάκας.  

Δεν έχω λόγια
ένα πιστόλι μόνο
και δύο δίφραγκα
μια ανάμνηση και ένα παιχνίδι
κάπου κρυμμένα στα 4 πρώτα χρόνια μου
και μετά το πρώτο φιλί
που το χω πια και ήδη ξεχάσει
ελπίζω και αυτό εμένα... αλλιώς τη βάψαμε.
Λέω γω τώρα..
Εσύ δε θυμάμαι τι λες και όμως ποτέ δεν ήταν αυτό το πρόβλημα
Καληνύχτα και όχι.. το πρώτο μου φιλί το ξέχασα.. μην περιμένεις να στο ξαναχαρίσω  




 Εξ εμπνεύσεως

http://youtu.be/hDVpP4RUAcE