Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Μια Κυριακή



Πραγματικά, δε νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το να χρειάζεται να δουλεύεις Κυριακή. Και εννοώ full time. Να μη μπορείς να γευτείς καμιά από τις τυπικές, μικρές χαρές αυτής της ευλογημένης μέρας, που σωστά αποκαλείται “ημέρα του Θεού”. Του Θεού του καλού όμως, εκείνου που έφτιαξε τον καφέ, την εφημερίδα, το Sunday Roast, τον δεύτερο καφέ, τη μπάλα και το σινεμά. Πολύ συχνά η συνταγή περιέχει και hangover, αλλά είναι Κυριακή και δε σε νοιάζει που χάνεις τη μέρα. Γιατί πολύ απλά, η σωστή Κυριακή έχει φτιαχτεί για να χάνεται. Είναι άλλωστε η μόνη μέρα της εβδομάδας που δε σε νοιάζει (τόσο πολύ) να κάνεις σεξ. Εξαιρείται φυσικά το πρωινό... 
Δεν ξέρω ποιες δραστηριότητες έχει επικρατήσει να συνιστούν τον ορισμό μιας τυπικής Κυριακής (μουσεία, οικογενειακό τραπέζι, πικ-νικ, εκδρομή στον Ωρωπό), για μένα όμως είναι οι εξής: καμία δραστηριότητα. Για την ακρίβεια, καμία δραστηριοποίηση. Να επιστρέφεις το βράδυ σπίτι και να μην έχεις κάνει τίποτα άξιο αναφοράς, αλλά να το θεωρείς το καλύτερο που είχες να κάνεις. Μοναδική και πάλι εξαίρεση στον κανόνα; Η μπάλα...
Θα παραβώ τον κανόνα του blog και θα καταχραστώ το χώρο οπαδικά, αλλά είμαι ΑΕΚ και Λίβερπουλ και δε μας νοιάζει εμάς. Ούτε εσείς οι απέξω θα μας καταλάβετε ποτέ, τους φέροντες στην ποδοσφαιρική ταυτότητα μας το συνδυασμό των δύο. Γιατί Σκεπαστή και Kop είναι συνδυασμός που σκοτώνει και σας γράφουμε και στ’αρχίδια μας κι από πάνω. Α, και ζητώ συγγνώμη προκαταβολικά για τις όποιες βωμολοχίες, αλλά μιλάμε για μπάλα, και εεε, ξέρεις τώρα, εντάξει, ξέρω γω, τι να πούμε δηλαδή, όρχεις? 

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Prepare yourselves

Λοιπόν. Συγκατοίκηση με γονείς ξανά. Περαστικός από Αθήνα ξανά. Σε 1 μήνα φαντάρος. Αρκετές ώρες στο εφηβικό δωμάτιο. Απουσία μόνιμης σχέσης. Όλα αυτά με οδήγησαν στο να 'φτιάξω' το δωμάτιο μου. Πέταξα τόνους άχρηστων πραγμάτων, αλλά έπεσα και πάνω σε κάποια άλλα... Πάρτε μία μικρή γεύση από το αρχείο του Legend...

Σπίτι Μούκα

Πάτρα
Ακολουθούν κλάσης ανώτερες πόζες... Δώστε μου χρόνο να scanάρω.

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

?asleeP




Και είναι πολύ αργά, σχεδόν πρωί και έχετε μείνει λίγοι. Δέν έχει φέξει ακόμα, αλλα ξέρεις οτι οταν φτάσεις σπίτι θα είναι μέρα. Όχι οτι σε νοιάζει, απο συνήθεια κοιτάς την ώρα πλέον. Πέρασες απότομα απο τη φασαρία στο μπάρ, στην ησυχία του αμαξιού. Δέν καπνίζεις και έχεις και κλειστά παράθυρα γιατί κρυώνουν οι πίσω... ναι είναι δυο πτώματα στο πίσω κάθισμα, είχαν ήδη κοιμηθεί όταν κατέβηκε αυτός που καθόταν μπροστά.

Ξυπνάνε κάθε τόσο, μάλλον για πιούνε καμια γουλιά απο τη μπύρα τους, αλλα συνειδητοποιούν οτι έχουμε φύγει απο το μπαρ και ξαναπεύτουν. Λένε και κανένα φθόγγο που και πού. Όχι τίποτα που να βγάζει νόημα, απλά σου θυμίζουν ότι υπάρχουν. Και οδηγάς ήρεμα και χαλαρά.Λές και είναι πιτσιρίκια που όλο το βράδυ φωνάζανε και λυσσάγανε και τώρα που ηρεμήσανε προσέχεις να μήν τα ξυπνήσεις. Και κάπως έτσι είμαστε δηλαδή απλά δέν φοράμε σαλιάρες στα μαγαζιά.
Ώσπου φτάνεις στο κρεβάτι σου, πεύτεις, και καταλαβαίνεις πως κοιμάσαι εδώ και ώρα. Περίπου απο την ώρα που βγήκες απο το μπάρ ίσως και λίγο πιό νωρίς. Απο εκείνο το σημείο που κάθεστε στο σκαμπώ και ξύνεστε και κοιτάτε πέρα δώθε, και που πάς να ανάψεις τσιγάρο άλλα τελικά το μετανοιώνεις. Εκείνο ήταν το σημείο κλειδί. Απο κεί και πέρα τα έκανες όλα μηχανικά. Πρόλαβες και έκλεισες και μάτια πρίν βγεί ο ήλιος... ΠΕΝΑ λέμε!

Καλή φάση
Κoorelia, Αθήνα και έτσι...

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010